Romanizasyon, dilbilimde farklı yazı sistemlerinin Latin alfabesine çevirilmesidir. Var olan romanizasyon şekilleri Türkçeye uygun değildi, Türkçede var olan ş, ç gibi harflerden faydalanabilmek ve Türkçeye daha uygun bir yazı ile Japoncayı latinize etmek için bunu yapıyoruz.
-Tsu sesindeki t neredeyse tamamen sessizdir. Telaffuzu için lütfen bakınız:
-Japoncada var olan R/L sesi ne tam bir R ne de tam bir L sesidir. Arası bir sestir. O yüzden bazen R bazen L olarak romanize edilmektedir. Tam telaffuzu için bakınız:
-ゐ ve ゑ modern Japoncada pek kullanılmaz. Ama edebiyatta hala kullanılabildikleri için bu hecelerin var olduğunu bilmenin zararı olmaz.
-ヱ ve ヰ artık pek kullanımda olmayan hecelerdir. Eskiden sırasıyla “ve” ve “vi” olarak telafuz edilirlerdi. Günümüzde sırasıyla “e” ve “i” olarak telaffuz edilirler. Bu heceler bazı isimlerde hala bulunabilir. Örneğin ヱビス bir bira şirketinin ismidir.
-を genellikle o diye telaffuz edilir. Ama, özellikle tiyatrocu ve şarkıcılar tarafından, vo diye de telaffuz edilir.
-ヲ (vo/o) nadiren kullanılan bir hecedir.
-Japoncadaki n harfi; p, b ve m harflerinin önündeyken m; t ve d harflerinin önündeyken n, k ve g harflerinin önündeyken nazal n, diğer tüm durumlarda boğazın arkasından oluşturulan bir n sesidir. O yüzden belirli durumlarda “m” diye romanize ediliyor. Japoncadaki n sesi diğer tüm seslerle eşit süre boyunca telaffuz edilmelidir.
-っ sesi ile duyulabilir duraksamalar belirtilebilir. Bu duraksamanın daha doğru adı gırtlaksal duraksamadır. Glotis boğazınızın bir parçasıdır ve eğer ana diliniz Türkçe ise “E bundan bana ne?” cümlesindeki E harfinin telaffuzu ile bunun üzerine çalışabilirsiniz, çünkü her sesliden önce bir gırtlaksal duraksama bulunmaktadır. Japoncada birçok sesli ile başlayan kelime de gırtlaksal duraksama ile telafuz edilir. Fakat bu asla yazılı olarak belirtilmez. Gırtlaksal duraksama sadece aşağıda verilen örneklerdeki gibi kelimenin sonunda yazılır.
あっ ＝ E (sonda gırtlaksal duraksama ile)
いたっ ＝ Ah! (Acıdı anlamında)
– Japoncada bir fiilin sonunda “ou” görüldüğünde o ve u ayrı ayrı telafuz edilir. Bunun dışında kalan durumlarda uzun o (oo/oğ) şeklinde telaffuz edilir. Bu kurala uymayan bir örnek Güney Kore’nin başkenti olan Seol’un Japoncada ソウル olarak yazılmasına karşın “so.uru” diye telafuz edilmesidir.
-“e+i” şeklinde yazılan şeyler genelde uzun e (ee/eğ) olarak telaffuz edilir. Ama her daim “ei” olarak da telaffuz edilebilir. Aynı şekilde “ou” genelde uzun o (oo/oğ” olarak telaffuz edilir ama bazen “o+u” şeklinde de telaffuz edilebilir sadece.
-Japoncada bazen ünlü düşmesi görülür. K, s, ş, t, ç, ts, h, f ve p harfleri arasında veya sonrasında i ve u ünlüleri düşebilir. Bu ses düşmeleri romanizasyonumuzda da gösterilmektedir. (Örnek: Yoroşiku -> Yoroşku)
-Genel olarak bu kurallar içinde romanizasyon yapsak da son tahlilde karar kulağımıza ve estetik anlayışımıza kalıyor.