Bir dilde, kişilerin karşılıklı olarak sohbetlerinde nezaket, sosyal sınıf ve yaş farkı, resmiyet derecelerine bağlı olarak birbirilerine hitap etme biçimine denir.
"T-V" Latince'deki "tu" ve "vos" zamirlerinden gelir. Bunlar dilimizde sırasıyla "sen" ve "siz" anlamına gelirler.
Modern Türkçede T-V ayrımı epey fazladır. Aile üyeleri ve arkadaşlar birbirilerine ikinci tekil özne (sen) şeklinde hitap ederken, resmi durumlarda (iş, satıcı-müşteri, tanışma esnası, devlet kurumları) ikinci çoğul özne (siz) şeklinde hitap edilir.
Bir de, nadiren de olsa, "en içten duyulan saygı"yı belirtmek için "sizler" kullanılarak konuşulur. Bu hitap şekli, resmiyet derecesi bakımından en yüksek mertebededir.
Türkçede emir kipi kullanılırken de T-V ayrımı söz konusudur. Bunlar:
Gel (ikinci tekil özne, gayrı resmi durumlar)
Gelin (ikinci tekil/çoğul özne "siz", resmi durumlar)
Geliniz (ikinci tekil/çoğul özne "sizler", çok resmi durumlar)
